سنڌ جي روايتن جو امين: ڀلوڙ ليکڪ ماڻڪ ڪنگراڻي

گووي ماڻڪ

ھو روايتن جو امين ھو ڌرتي جو درد ۽ دوستن جو اُونو ھُن جو ڏاج ھو ٻاٽ اونداھ ھجي يا لڱِ ساڙيندڙ اُس ھجي دوست جي ھَڪل کان اڳ سندن اوٽ ۾ بيٺل ھوندو ھو ۽ اوستائين سک جو ساھ نھ کڻندو ھو جيستائين سندس دوست جي پريشاني ڪلھن تان لاھي ان کي ڪنھن کڏ ۾ ڦٽو نھ ڪري وٺي، شال نھ ڪو دوست عزيز بيمار ٿي پوي ۽ ڪراچي ۾ زيرِ علاج ھُجي ان وقت مون سائين کي ايترو ئي پريشان ڏٺو جيترو ان مريض جا عزيز پريشان ھوندا آھن ۽ سندن بھتر علاج جي لاءِ ھر ممڪن ڪوشش ڪندو ھو.
سائين جو وڏو ڀاءُ شھيد نصرالله جنھن کي ڀاءُ نھ پر ھڪ دوست سمجھندو ھو ساڻس زندگي جو ھر ڏک سليندو ھو ۽ ھر خوشي پاڻ ۾ ورھائيندا ھئا. نصرالله جي شھادت جي خبر سائين تي وِڄ وانگر ڪري ۽ پنھنجي وجود کان پاڻ کي ڌار ٿيندي محسوس ڪيو ھئائين، شھيد ڀاءُ جي بي وقت وڇوڙي جو درد دوستن جو اُونو ۽ ڌرتي جو درد مُٺ جيڏي دل ڀلا ڪٿي ٿي برداشت ڪري سگھي، اھا تھ نيٺ ڦاٽڻي ھئي ۽ ٿيو بھ ايئن 2018ع ۾ 27 ڊسمبر جي شام بينظير ڀٽو جي ورسي جي رات سائين جي دل بي وفائي ڪري وئي ۽ دوستن آسرو لاھي اين آئي سي وي ڊي ڪراچي وٺي ويا، جتي ڊاڪٽرن جي وڏي ڪوشش کان پوءِ سڪڙجي ويل دل ۾ ساھ ڦوڪڻ ۾ ڪامياب ٿيا ۽ ٻيھر ڌڙڪڻ لڳي توڙي جو ان حادثي کان پوءِ سندس دل گھڻو بار کڻڻ کان جواب ڏئي ڇڏيو. ھُو جو روايتن جو امين ھو دوستن کي پنھنجو ڪُل اثاثو سمجھندو ۽ رشتن نڀائڻ وقت ٻرندڙ اڱارن تي اگھاڙي پيرن ھلڻ کان بھ نھ لنوائيندو ھو ۽ ڪاوڙ بھ اھڙي ھوندي ھئس ڄڻ ڪارو نانگ، ٽھڪن جو سودائي ھو ۽ مٽي جي آسودگي جا خواب ھر وقت اکين ۾ جرڪندا رھندا ھئا اھو ماڻھو ڪئين ٿو پنھنجا خفا مختصر ڪري سگھي اھو ماڻھو فقط دل جي ٽٽڻ سان ڪئين ٿو مٽي سان محبت ڇڏي سگھي جنھن کي سُتي ئي پيار پريت جي ڏنل ھجي. اڌ دل وارو ماڻھو پنھنجو ڏک دنيا اڳيان ڪڏھن بہ ظاھر نہ ڪيائين ۽ ھر وقت وڏا وڏا ٽھڪ ڏئي دوستن ۾ خوشيون ورھائيندو ھو. ڪجھھ رشتا رت جي رشتن کان بھ گھرا ھوندا آھن، عزيز ھوندا آھن جنھن جو اندازو مون کي سائين (ماڻڪ ڪنگراڻيءَ) سان ملڻ کان پوءِ ٿيو، توڙي جو مان دنيا ۾ ھلڻ لاءِ پھرين وک امان جي چيچ جھلي سکيو آھيان پر دنياداري ۽ زماني سان ھلڻ مون سائين جي چيچ جھلي سکيو آھيان، بابا ۽ امان بھ ان ڳالھھ جو اعتراف ڪندا ھئا تھ ڄڻيو ڀلي اسان توکي آھي پر تون سائين ماڻڪ جو پٽ لڳين ٿو، جيترو پيار ۽ ڪيئر(سار سنڀال) ھُو توسان ڪري ٿو اوترو اسان توکي ڪانھ ڏئي سگھيا آھيون، ان ڪري ئي بابا سائين ماڻڪ کي چوندو ھو تھ گووي تنھنجو پٽ آھي ان کي تونکي سنڀالڻو آھي سائين اھا زميواري خوشي خوشي پنھنجي سر ورتي ۽ پندرنھن سالن کان ٽيھھ سالن تائين سائين جي ڇپر ڇانوَ ۾ رھيس ۽ آخري ڏينھن تائين مونکي سائين پندرنھن سال جو ٻار ئي سمجھي خيال رکندو رھيو. ڪڏھن ڪڏھن بغير ٻڌائڻ جي گھران نڪري ويندو ھئس تھ سموري گھر وارن کي شڪايتون ڪندو ھو تھ گووي ٻار آھي ڪراچي کي ڳوٺ سمجھي ٻاھر ھليو ٿو وڃي، مان پيءَ جيڏو سمجھايانس ٿو مڃي ئي نٿو جنھن کان پوءِ گھر وارن ۽ دوستن جي داٻن دڙڪن تي واپس گھر ايندو ھيس تڏھن وڃي سائين سک جو ساھ کڻندو ھو.
مون سدائين سائين جي جنم ڏينھن تي ٻھ اکر لکيا آھن پر اڄ ھن نڀاڳي گھڙي تي لکندي ڄڻ منھنجون آڱريون سُن ٿيو وڃن ۽ خيال منتشر ٿيو وڃن. مون وٽ سواءِ لڙڪن جي لفظ ساٿ ئي نٿا ڏين جو سائين جي وڇوڙي تي ڏک جو اظهار ڪري سگھان ڇاڪاڻ تہ سائين سان منھنجو ڪو ھڪ رشتو نھ ھو سائين منھنجو پيءُ وانگر خيال رکندو ھو امڙ وانگي فڪر ھوندي ھئس ڀينرن جيترو پيار ڪندو ھو ۽ ڀائرن وانگي وڙھندو ھو ۽ دوستن وانگي حجت ڪندو ھو.
۽ دنيا چوي ٿي تھ تون ڇا وڃايو؟ دل چوي ٿي تھ:
مان پنھنجو وجود وڃايو،
حال ماضي ۽ مستقل وڃايو،
مان پنھنجو سڀڪجھھ تھ وڃايو،
سونھن، سڏ ۽ ساھ وڃايو،
سسئي تھ پنھون وڃايو،
مان پنھنجو ابو امان ڀيڻ ۽ ڀاءُ وڃايو،
پنھنجو دم دوست ۽ محبوب وڃايو.